Lentelicht

Ach wat mis ik het fijne vroege morgenlicht,
die langs mijn slapende ogen strijkt.
Zodat ik wakker direct verlangend zie,
Of mijn bonsaiboompjes voor het raam,
al uitbottend wakker staan.
Ik moet niet dwingend willen het zal
heus wel weer gebeuren.
Ik moet even zeuren anders barst,
ik nog van het verlangen naar het lentelicht.

Herfstlicht

Gisteren streek de zon voor een klein subliem moment tussen de wolken door. De straat bezaaid met rode bladeren lichtte in een roodkoperen gloed op. Het koperkleurig katje dat voor mijn fiets wegschoot deelde met mij de verwondering die door mij heen schoot. Haar groene ogen keken mij fel bewogen blij in de Zonneflits aan
.

Plotselinge herinnering

Langs de buigzame lijn van de plotse fijne herinnering aan jou,
lijkt het nu  door tijd-erosie vast een tweede gekleurde werkelijkheid.
destijds was het te vroeg voor verwondering en besef wat er werkelijk in mij gebeurde.
Want ik was gedoopt in zachte vreugde door aandacht en begrip.
Daardoor gegroeid en nieuwsgieriger in het leven komen te staan.

kleine groet

laat in de donkere avond was er plots dat schuchter groetend lichtvlakje op het tapijt. Bliksems snel leek ik opgetild door een intense vreugde en ik keek en zag haar, het brandend cirkeltje uit mijn jeugd door het raam. Opgetogen en bijgestaan vervolgde ik mijn weg door het duister van de tijd die grommend donderde.

Plots opduikend melodietje

Op de autoradio klinkt een opduikend melodietje heel helder,door een boel geklets. Het melodietje voerde me mee. Het was als balsem op mijn ziel. Het liefelijk geluid klonk wegvoerend door het verbaal geweld heen. Het verloste me van mijzelf, de wereld van het geklets. ik werd weggeleid naar een ander werkelijkheid. Een subliem moment gehad.

Ochtend glimlach

Vanochtend was de lucht zacht kersenrood getint,
net als rode wijn in een kristallen glas.
Aangeschoten zag ik het licht,
goudgele luister plakken op de bomen.
De vogels floten vol ontzag
op de takken, een meisje stapte
in een rosé jurk opgetogen door de straat
Een Reiger groette mij met een wiekslag goede morgen
Glimlach!

Gevoel gestort

Zonder woorden stuur ik een fragiele,
gevouwen flinterdun bootje naar de eeuwigheid.
Want ik sta weer bij de oever van de tijd
Stilte en afbrokkeling is mijn deel alhier.
Mijn afgesneden stille groet gestort op bootpapier
glijdt wellicht door de scheuren van de tijd.
Gevoelens zijn tijdloos misschien lukt het…
glipt het door de onmogelijkheid.