Dorstig naar taal en teken

Ik ben altijd dorstig naar
taal en teken van
onrustigen en de bleken.

`k Was gisteren verbluft …
zomaar lege poëzie-bieb-kasten!
Onrustig en geprikkeld
keek ik rond tevergeefs
nergens mijn onrustige en bleke taalgenoten.

Vast besloten overwin ik de
volgende keer
mijn schroom en dram ik stram,
waar zijn de boeken van
onrustigen en de bleken?

Advertenties

Geef mij een klein wondertje

Geef mij een klein wondertje,
Ik zou zo graag zien gebeuren
Dat ik U, op 28 februari een,
twee, drie tellend, trappend
op Uw fiets met uw blauwe damesmantel aan,
en met uw haren 
prachtig  stijf opgekruld
door wat gebruik van papa`s  bier.
Ja ook uw mooie luchtige witte leren
damesschoentjes aan.
Vrolijk, trappend zwaaiend met chique  witte handschoentjes
bellend,
voorbij zie gaan.

Oplossing

Nee daar gaat het niet om, oplossingen kan ik zelf wel bedenken. Ze zijn er echt niet als je dat soms denkt. Nee ik moet daar gewoon door heen en accepteren. Nee ik wil het even delen met je? Kun je dat meevoelen? Alleen luisteren en meevoelen is genoeg, veeg het niet weg met oplossingen !

Zucht van opluchting

Na grijze, donkere dagen,
opeens het Maartse zonnetje!
Genietend in onze tuin,
klonk een duidelijke
zachte diep zielse zucht.
Als je goed luistert
hoor je in Maart
Zuchtende Krokussen
Die opgelucht zich
wijd spreidend openstellen
voor  het , lichtwarme zonnegloed.
Samen met de vrolijk gekleurde
voorjaarsbodes haal ik opgelucht adem.
Het zalige opgewekte voorjaar komt eraan!

Lentelicht

Ach wat mis ik het fijne vroege morgenlicht,
die langs mijn slapende ogen strijkt.
Zodat ik wakker direct verlangend zie,
Of mijn bonsaiboompjes voor het raam,
al uitbottend wakker staan.
Ik moet niet dwingend willen het zal
heus wel weer gebeuren.
Ik moet even zeuren anders barst,
ik nog van het verlangen naar het lentelicht.

Herfstlicht

Gisteren streek de zon voor een klein subliem moment tussen de wolken door. De straat bezaaid met rode bladeren lichtte in een roodkoperen gloed op. Het koperkleurig katje dat voor mijn fiets wegschoot deelde met mij de verwondering die door mij heen schoot. Haar groene ogen keken mij fel bewogen blij in de Zonneflits aan
.

Plotselinge herinnering

Langs de buigzame lijn van de plotse fijne herinnering aan jou,
lijkt het nu  door tijd-erosie vast een tweede gekleurde werkelijkheid.
destijds was het te vroeg voor verwondering en besef wat er werkelijk in mij gebeurde.
Want ik was gedoopt in zachte vreugde door aandacht en begrip.
Daardoor gegroeid en nieuwsgieriger in het leven komen te staan.